تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم...
سلام...
تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری ست .
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست .
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است .
تو از بلندای ایوان به باغ می نگری .
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها ،
به آن ترنم شیرین ،
به آن تبسم مهر ،
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند .
تمام گنجشکان ،
که در نبودن تو ،
مرا به باد ملامت گرفته اند ;
تو را به نام صدا می کنند !
سلام...
خودمم متعجبم که دارم آپ می کنم !!!
اومدم تا به پیشنهاد حسین عزیز دوباره به روز کنم.
نمی دونم چرا نبودم ُ حالا هستم . ولی خوشحالم که اومدم.
با این امید که شما هم همیشه کنارم باشین.
گاهی نجات باغ به دوش مترسک هایی است که از کلاغ می ترسند...!
دیشب ترانه و شعرش بهانه بود
ساز و نوای دلش بغض کرده بود
هی خواستم از این هوایش درآورم
لعنت به این هوا که مرا هم گرفته بود
سوغات لحظه های جدایی است ابر دلتنگی
شاید ببارد و پر شود جای خالی ها
افسوس زاین زمانه که با هر سلام ما
جا باز می کند برای خداحافظی ها
هر لحظه که می رود از پیش چشم ما
بادبادکی ست فراری زدست ما
امشب ترانه و شعرم بهانه است
ساز و نوای دلم بی عطر مریم است
...
که شدند همچو فراری زدست انسان
ودر این فصل سراسر ماتم
درودیوار برامان شده اند عقربه ها
یاد آن مدرسه ی کودکی کوچکمان
درس دهقان فداکار، پترس
یاد آن مهر کلاس اول
همه آواره ی بی حوصلگی ها شدند
روزگاری که در آن شعروغزل خاطره شد
زندگی، واژه ی بی حسی شد
رنگ خاکستری انگار شده رنگ سال
رنگ پروانک زیبای منم دودی شد
و در این عصر پر از غربت و غم
که فقط
در پس چهره ی یک معتاد باید
معنی واژه ی غیرت را دید
من به زندان سکوت
قانع و راضی شده ام
پس
در آن پیله ی ابریشمی ذهن خودم می مانم...
